پس از رحلت رسول خدا(ص) و ظهور و بروز تحولات سياسي و پيدايش آراي فکري متعدد و به دنبال آن، ظهور تدريجی فرق و مذاهب اسلامي، بخصوص در منطقة حجاز و عراق، آراي مختلفي در حوزه‌هاي فقهي، کلامي و تفسيري بروز يافت و درنتيجه بخش قابل توجهي از زندگاني ائمه (ع) و اصحاب آنان به مواجهه با آنها اختصاص يافت. اين ظهور و تضارب آرا، در دوران امامين صادقين (ع) اوج گرفت و بدين ترتیب شرايط اجتماعي اقتضاي تعامل آن گراميان و شيعيان آنان با صاحبان نظريه هاي متعدد و پيروان آنان را داشت. در اين ميان، مرجئه از فرقه هاي پرطرفدار و تأثيرگذار در اين مقطع زماني بود که حضور سران و پيروان آنها در کوفه به عنوان شهري شيعه نشين، زمينه را براي تعامل هرچه بيشتر آنان با شيعه فراهم آورد. اين تحقيق با روش تاريخي و تکیه بر توصيف و تحليل گزاره ها، به برسري چگونگي مواجهة امامين صادقين (ع) و اصحاب ايشان با مرجئه در عرصة فکري و اجتماعي مي پردازد. يافته هاي تحقيق نشان ميدهد که مواجهة ايشان با مرجئه در دو بُعد همگرايي و واگرايي، در قالب گونه هاي متعددي انجام گرفته است.